Mijn lijstje

Ooit al eens even stil gestaan bij onze straatverlichting? Waarschijnlijk in je kindertijd, terwijl je je afvroeg: “hoe komt het dat dit licht wanneer het donker is?”. Je ouders zeiden dan vluchtig, dat dit gebeurt vanuit een centrale, maar dit antwoord bleek niet voldoende. Was het het werk van kabouters? Of waren deze statige fakkels wezende levens? Eindeloos gepieker.

Nog steeds bewonder ik ze, ze zijn er in alle vormen en kleuren – en vooral de kleur van het licht dan – de ene staat wat scheef als gevolg van een aanrijding, de andere is een trekpleister voor reuen. Allemaal verschillend en toch één geheel. Sommige van hen hangen aan huizen, andere flikkeren en weten dat het ‘vervangingsmoment’ is aangebroken, dan komt een technicus aan hun meest intieme delen prutsen om dan hem te dienen met een nieuwe lamp.

Ze brengen ons niet alleen licht, ze zorgen voor de lichtpolutie en zijn stof voor meerdere debatten en bovenal ze geven ons een gevoel van veiligheid. Beschermd met hun folie lopen we gerust door te straten.

Ik weet het nu wel zeker als reïncarnatie bestaat, is terugkomen als straatverlichting één van de opties op mijn lijstje. Niemand die er om maalt dat je even te laat begint te werken (niemand die zelfs weet om hoe laat je start), hele dagen kijken naar gehaaste mensen en jij die daar poseert: statig, elegant en voor vele jaren.

Kijk samen met mij mee naar het landschap van gele, oranje en rode gloeden, die ons al eeuwen doorheen de duisternis loodsen.

Vuile ratten!

Je hoort het wel eens vaker – voornamelijk dan op de voetbalvelden – de vuile ratten zijn weer in het land. Maar waarom associeren wij ratten met overlopers, colloberateurs of verraders? Op deze vraag trachtte ik een antwoord te vinden, maar heb momenteel ook nog geen aanvaardbaar antwoord gevonden.

Voor ik begon te zoeken zocht ik naar de symboliek van de rat. Volgens een bron zou een rat staan voor verderf, de duivel, vraatzucht en hebberigheid. Het gebruik van het woord rat voor een persoon wordt gelinkt aan een verrader, dus een link tussen de symboliek en de betekenis kan ik niet direct leggen. Oké een vraatzuchtig iemand zal altijd zoeken naar de beste plaats en regelmatig van zijde wisselen, maar dit antwoord lijkt mij niet het juiste.

Nu is er natuurlijk een betere theorie, maar toch wringt ergens nog het schoentje en lijkt de waarheid door de jaren geen verdwenen te zijn. De metafoor voor de rat zou komen van het gevoel wij hebben bij ratten. Ratten waren de beesten die in de middeleeuwen een verspreiding van de pest teweegbrachten, sinds dan staan ze gekend als vuile en vieze dieren. Als we iemand een rat noemen vinden we hem dus vies, vuil, onderkruiperig, gewiekst, roddelachtig, m.a.w. immoreel. Iemand die een rat is, zal dus zonder schaamte de mensen in zijn omgeving beliegen, bedriegen of zelfs saboteren. Of dat is toch wat ik nog als verklaring kreeg.

Eendagsvlieg

Als ik aan een eendagsvlieg dacht, zag ik altijd de gewone gekende vlieg voor mij. Ik wou hier dan ook een post aan wijten, hoe miserabel het zou moeten zijn om én slecht te zien én te sterven na 24 uur. Niet dus.

Het blijkt dus dat de typische huisvlieg, langer leeft dan 24 uur. De vleesvlieg zoals de meest gekende vlieg heet, een afschuwelijke naam voor een mooie – in vergelijking met alle soorten vliegen – vlieg.

Wat soort vlieg is die eendagsvlieg nu? Wel, het is niet eens een vlieg, maar behoort tot de familie van de haften. Deze soort lijkt op een mix van een sprinkhaan en een libel. Wat wel juist is, is dat de soort slechts enkele uren leeft en dan sterft, belangrijk voor de soort is dus om zo snel mogelijk te paren. Dit is zo belangrijk dat dit diertje niet eens toekomt aan eten.

Kies zelf maar wat het meest ‘griezelige’ vliegje is: de vleesvlieg of de eendagsvlieg.

Info: natuurinformatie.nl, user.skynet, wikipedia

Honey, I shrunk the kids

Honey, I shrunk the kids is een film van zo’n twintig jaar geleden, waar één of andere mafkees er per ongeluk voor zorgt dat zijn kinderen krimpen, deze beleven op hun beurt dan spannende avonturen, cliché hier, cliché daar en als apotheose een happy end. Maar stel dat we dat eens met opzet deden, mensen krimpen, in naam van de wetenschap! We zoeken twintig kandidaten die we krimpen tot een grootte van één centimeter en geven hun de opdracht een microstad op te richten, wat best gebeurt voordat we hen verkleinen.

Of ze al dan niet slagen met hun doel is niet wat mij zo interesseert, wat ik wil weten is of ze ook in de wereld van de insecten de overheersende wezens – wat de mens toch wel is – kunnen worden. Ik vermoed dat het zwaarder zal zijn dan onze voorouder het ooit gehad hebben, vergeet niet dat er heel wat dieren rondlopen, die niet giftig zijn voor ons maar wel voor kleinere dieren. Ik vermoed dat de micromensen op termijn een manier kunnen vinden om alles in hun minilandschap te overheersen en wie weet zelfs insecten zoals mieren te kweken om op te eten, al lijkt dat een harde noot om te kraken.Stel dat het mogelijk is om insecten in bedwang te houden, wat zijn de mogelijkheden die de mens heeft qua technologie? Het dunkt me namelijk dat het niet zo eenvoudig is om naar meters diepe olie te boren, of op zee te gaan om grondstoffen te vervoeren. Je kan bij deze kwestie een oneindige reeks van vragen verzinnen en er evenveel theorieën over bedenken. Je kan dit vergezocht vonden, maar dat dachten de mensen ook toen ze de plannen hoorden van de radio, de vliegtuigen,… Zeg nooit nooit!

Idiote bel

Eens een provocerende titel, als je niet veel gewoon bent toch. Ik wil de soort bel – waar ik het over zal hebben – zeker niet afbreken, maar ik heb mijn vragen bij het idee achter het ontwerp. Het gaat om het type bellen die er uitzien als leeuwenkoppen en in hun mond bevindt zich de drukknop, laat het nu net die drukknop zijn dat mij een knagend gevoel geeft. Wie in godsnaam komt op het idee om bij dit wilde dier een drukknop in de mond te plaatsen. Alsof je eerst de vuurproef, je vinger in deze vlijmscherpe mond durf te steken, eerst moet doorstaan alvorens je welkom bent.

Dat is uiteraard niet de echte reden, maar wat zou het dan wel kunnen zijn? Okay, de mond is vrij centraal t.o.v. de hele kop, maar als ze de drukknop in het midden wouden plaatsen, hadden ze hem toch beter op zijn neus geplaatst, je kan er onmiddellijk een grappig toeterend geluidje als bel bij bestellen! Dat lijkt dus niet te reden. Het is ook niets regionaal, Vlaanderen = de leeuw, want ook in andere landen komt dit soort bel voor. Het heeft dan misschien iets te maken met de symboliek van de leeuw. Denk maar Renaissance, de fiere leeuw, de koning van het rijkdom, het symbool van macht en schoonheid,… En nu eren we hem om hem te laten pronken aan onze voordeuren, machtig als altijd, beslissend over wie wel of niet binnen mag, en met een idiote drukknop in zijn mond.

Goudvis zonder geheugen

Velen onder ons zullen het volgende reeds weten: goudvissen kunnen slechts een fractie onthouden. Hun geheugen is in staat om amper een drietal seconden te onthouden. Wat een prachtig leven dacht ik meteen, stel je voor dat je je hele leven lang door de ogen van kinderen kan kijken, alles met enige naïeve positiviteit benaderen en de eenvoudigste dingen aanschouwen als echte wereldwonderen.

Dit is zelf wat naïef, een vis zal dus nooit levenservaring opbouwen, komt hij een vrouwtje tegen dan is hij na drie seconden haar naam al vergeten. Gevaar herkent hij niet, hij weet namelijk niet wat tegenover hem staat. Een goudvis lijkt dus een dom wezen.

En waarom de commotie tegenover de viskom? Voor de goudvis maakt het totaal niet uit hoe groot zijn speelgebied is, tegen de tijd dat hij een rondje heeft afgelegd is hij al vergeten dat hij op die plek is geweest.

Als je alles zo bekijkt zou je bij jezelf vragen moeten stellen over het korte geheugen van de goudvis, het korte geheugen van de goudvis is dus een mythe. Volgens sommige is dit om het gebruik van een viskom te verantwoorden, het is niet dat je oranje-rode vriend zich verveelt in die kleine habitat, de echte reden is de kwaliteit van het water. Goudvissen hebben veel meer water nodig dan het water die je bokaal vult, het gebrek aan water zorgt voor een snelle opwarming en vervuiling van het water, wat slecht is voor de gezondheid van het immer sympathieke visje.

Moraal van het verhaal: informeer je steeds zeer goed voor je huisdieren aanschaft. En geloof ook niet alles wat ze jou vertellen.

Meer info? Geheugen van een goudvis en de impact van een visbokaal

Maffia

Ik vroeg mij af waarom o.a. in The Godfather het hoofd van een paard in het bed van het volgende slachtoffer wordt gelegd. Oké het zal je onmiddellijk kotsneigingen geven en een onveilig gevoel, maar waarom een paard vraag ik mij af. Ik denk dat er genoeg andere dieren zijn die dan nog eens extra makkelijk te onthoofden zijn, al spreek ik hier niet uit ervaring, ze lijken mij minder weerspannig.

Heeft de maffia, en dan de Italiaanse-Siciliaanse specifiek, een geschiedenis met paarden? Eigenlijk hoop ik dat jullie mij daar kunnen op antwoorden. Veel antwoorden zijn zelf te vinden als je maar op de juiste plaats zoekt, maar over dit onderwerp weet ik weinig of niets. Misschien waren de eerste maffiosi niets anders dan hormonendokters voor professionele paardenfokkers en bij dit antwoord zou ik het momenteel ook houden als iemand mij het zou vragen.

Toch lijk ik een spoor gevonden te hebben, ik heb gezocht naar het symbool van een paard, wat net als kleuren kan je aan dieren een bepaalde betekenis geven. Deze zin vond ik op volgende site: Paard: symbool van de levensloop en de fierheid. Maar ook van de hoogmoed en de waanzin. Deze site geeft nog meer uitleg. Dus een paard zou de bestrafing kunnen zijn van de hoogmoed.

Hairextensions

Als je had gehoopt dat ik je ga vertellen welke soorten hairextensions er op de markt zijn, hoe je ze kan aanbrengen, waar je ze kan kopen,… dan zal ik je moeten teleurstellen. Ik heb geen kapperskennis en zal het ook nooit extensions gebruiken. Wat ik je wel kan vertellen is  hoe een aantal van de grote hairextensions fabrikanten, hairextensions op de markt brengen.

Uit een reportage van Louis Theroux – de man die in ongeacht welke situatie, elke vraag durft te stellen – enkele jaren geleden (maximum 4 jaar). Jammer genoeg ken ik niet meer de details, en vind ik ook niet onmiddellijk informatie terug.

In India kunnen vrouwen in tempels hun haar offeren om zo in het reine te komen met hun religie. Dit offer kan enkel gebeuren wanneer ze een aardige som betalen, een heel maandloon, in “ruil” daarvoor worden ze van hun hoofdhaar ontdaan en kunnen zij opnieuw verder als zuiver wezen. Terwijl de vrouwen denken dat hun haar ritueel behandeld zal worden, treedt het plan van de grote hairextensionbonzen in werking. De priesters hebben namelijk een contract dat zij haar zullen leveren aan deze fabrikanten in ruil voor financiële middelen, ze maken dus tweemaal winst op het offer, één keer via vrouwen en een tweede keer via de fabrikanten.

Daarna wordt het haar naar Europa (of Amerika) gevoerd om hier onder chemisch product gebleekt te worden. Zo worden zuivere haren geproduceerd, die in een later stadium worden geverfd en zo bruikbaar zijn als extensions. Maar vooraleer het haar kan geverfd worden, vertrekken de haren opnieuw richting India, waar vooral vrouwen haartje per haartje uitpluizen van de grote plukken haar. Voor het verfproces word doorgevoerd is het namelijk belangrijk dat elk haar volledig gebleekt is en in Westerse landen is er uiteraard niemand die dit wil doen. In India doet men dit voor een schandelig hongerloon en zonder klagen werken ze van ‘s morgens heel vroeg en ‘s avonds heel laat. De ene dag offeren ze hun haar, de andere dag verrichten ze prutswerk met haar van lotgenoten.

En wij in het Westen? Wij kopen voor schandalige bedragen deze luxe-extensions.

Bestaat God?

Een levensvraag is dit en wat voor één. De antwoorden hierop zijn zeer verschillend en uiteenlopend met mogelijk veel verschillende meningen en standpunten. Als je de vraag zou stellen zal je zien dat er zich voornamelijk twee groepen zullen vormen (en enkele kleinere subgroepen): de believers en de non-believers. Ik durf te beweren dat een groot aantal van de non-believers toch stiekem hoopt dat God bestaat en dat hij vergiffenis zal schenken, als je de keuze krijgt hemel of niks dan is de keuze voor sommigen snel gemaakt.

Ik bevind me tussen beide groepen, mijn opinie is dan ook een samensmelting van beide, een cohesie als het ware. En wat maakt het uit? Wie ben ik om iemands geloof te gaan afbreken, geloof is meer dan een God alleen, mensen vinden er steun in moeilijke tijden, een houvast en kracht. Radicale non-believers zullen nu steigeren vermoed ik: “waar is hij als je hem nodig hebt” (radicale non-believers zullen niet Hij zeggen), maar als hij bestaat waarom zou hij dan scheidsrechter van de aarde moeten zijn, wordt dat ergens beweerd?

Een ander tegenargument is natuurlijk de wetenschappelijke benadering: de oerknal, Darwin,… Darwin spreken enkel de radicale believers dan weer tegen. Maar wat was er voor de oerknal en vooral hoe is dat daar gekomen?

God ziet u

Sophie en de kikker

Lodewijk de kikker

Op een dag heel lang geleden, liep Sophie door het bos,
Sophie had een warm karakter en was aantrekkelijk met haar wilde haardos.

Toch was deze mooie dame nog steeds vrij,
al liepen mannen maar al te graag aan haar zij.

Eenmaal ze de mannen aan haar ouders had voorgesteld,
verlieten zij het land, al was het met geweld.

Het bos was de enige plaats waar ze er niet aan dacht,
en was ze overtuigd dat haar toch een mooie toekomst wacht.

En die droom leek eindelijk uit te komen,
want wat zag ze daar tussen de bomen?

Het was een prachtexemplaar van een kikker,
niet zomaar één, maar een prinsenkikker.

Ze dacht: een zoen is de kikker zijn redding,
en dan weigert de prins mijn hand onder geen enkel beding.

Ze zette op de boomstam naast Lodewijk,
want dat was de naam van de prins van het slijk.

Het werd tijd dat ze de kikker in de hand nam,
want vol verlangen stond ze steeds in vuur en vlam.

Met een hoopvolle blik kuste ze de kikker.
Foemp! Maar oh nee het is een vervloekte flikker!