Honey, I shrunk the kids is een film van zo’n twintig jaar geleden, waar één of andere mafkees er per ongeluk voor zorgt dat zijn kinderen krimpen, deze beleven op hun beurt dan spannende avonturen, cliché hier, cliché daar en als apotheose een happy end. Maar stel dat we dat eens met opzet deden, mensen krimpen, in naam van de wetenschap! We zoeken twintig kandidaten die we krimpen tot een grootte van één centimeter en geven hun de opdracht een microstad op te richten, wat best gebeurt voordat we hen verkleinen.
Of ze al dan niet slagen met hun doel is niet wat mij zo interesseert, wat ik wil weten is of ze ook in de wereld van de insecten de overheersende wezens – wat de mens toch wel is – kunnen worden. Ik vermoed dat het zwaarder zal zijn dan onze voorouder het ooit gehad hebben, vergeet niet dat er heel wat dieren rondlopen, die niet giftig zijn voor ons maar wel voor kleinere dieren. Ik vermoed dat de micromensen op termijn een manier kunnen vinden om alles in hun minilandschap te overheersen en wie weet zelfs insecten zoals mieren te kweken om op te eten, al lijkt dat een harde noot om te kraken.
Stel dat het mogelijk is om insecten in bedwang te houden, wat zijn de mogelijkheden die de mens heeft qua technologie? Het dunkt me namelijk dat het niet zo eenvoudig is om naar meters diepe olie te boren, of op zee te gaan om grondstoffen te vervoeren. Je kan bij deze kwestie een oneindige reeks van vragen verzinnen en er evenveel theorieën over bedenken. Je kan dit vergezocht vonden, maar dat dachten de mensen ook toen ze de plannen hoorden van de radio, de vliegtuigen,… Zeg nooit nooit!
0 Reacties tot “Honey, I shrunk the kids”